następny »

Weź puknij się w łeb i poszukaj informacji o kreatynie i się dowiesz co to jest.

No ja jak myślisz ? kogo lepiej docenić tego co jedzie na kreatynie od x miesięcy, czy tego co jest czysty ?

Nie przez takie myślenie, tylko kreatyna to nie taki wspomagacz jak inne sterydy, ona nie ma większego wpływu na osiągi.

No i właśnie przez takie myślenie sportowcy decydują się na używanie wspomagaczy.

Kreatyna jest teraz czymś normalnym. Prawie jak panadol czy no-spa

Kreatyna, o ile mi wiadomo to środek nie dozwolony we Francji, ale we Włoszech i owszem. A Zizou jak sam twierdzisz, do zażywania tego środka się przyznał. Więc w czym rzecz?

["Tam skąd pochodzę musisz pracować dwa razy ciężej dla odrobiny szacunku. Moja rodzina musiała walczyć o wszystko i to też jest we mnie. Moim pierwszym instynktem jest walczyć"]

Pisze, że podczas MŚ 98 Zidane otrzymał czerwoną kartkę w meczu Francja-Arabia Saudyjska. Według regulaminu powinien był być poddany kontroli antydopingowej, ale on jej nie przechodził. Podobnie było podczas MŚ 2006 w Niemczech, kiedy w finale wyrzucony został z boiska.

No ja gdzieś słyszałem, że Zizou za czasów, gdy grał w Juventusie, wyczerpany strasznie ciężkimi treningami korzystał przez jakiś czas z kreatyny, ale ponoć sam sie do tego po latach przyznał i żałuje tego. Ale na MŚ 2006  to nie wieże, żeby coś brał. Wtedy, to on po prostu grał idealnie, a niektóre osoby szukające sensacji próbują wyciągać jakieś brudy na jego temat.

A to ci sensacja, rewelacja... Ponoć przed wydaniem tej książki była jakaś afera z kradzieżą, czy coś. No chyba że to nie o tę biografię chodzi.

Tez cos na ten temat kiedys czytalem. Ale fakt, żeby się do tego jakos odniesc, to trzeba najpierw przeczytac ksiazke. A to stwierdzenie nie jestem Algierczykiem tylko Francuzem, moglo być uzyte w zartobliwym tonie, a kobieta zrobila z tego wielka sprawe.

„Ależ ja jestem Francuzem, nie Algierczykiem”.

"Pamiętam o Algierii moich rodziców, nie zapomniałem o mojej arabskiej dzielnicy w Marsylii, jestem dumny z tego, że stałem się Francuzem z taką przeszłością."
Zinedine Zidane

No cóż, czlowiek jest tylko czlowiekiem, a od znanych osób zawsze wymagalo się trochę więcej. Myślę, że Zidane jak wiele popularnych postaci padl ofiarą swojej wlasnej popularności...

Zizou to  tez człowiek....

[Zidane odpowiedział wówczas: „Ależ ja jestem Francuzem, nie Algierczykiem”]

to jedyna - jak do tej pory - publikacja o tym pilkarzu, jaka ukazala się w Polsce.

Ale we Francji, takich publikacji ukazało się dość dużo. Ostatnio sporo kontrowersji wzbudziła nieautoryzowana biografia autorstwa pani Besma’y Lahouri "Tajemne życie Zidane’a".  Ponoć ukazuje, życie naszego Mistrza w niezbyt korzystnym świetle....



Fragmenty felietonu Czesława Ludwiczaka, poświęcony właśnie tej książce.

Tajemne życie Zidane’a
Jakkolwiek minęły już przeszło dwa lata od chwili, kiedy Zinedine Zidane zszedł z piłkarskiej sceny, to jednak nadal jest bohaterem licznych publikacji medialnych, a ostatnio znalazł się nawet w „oku cyklonu” propagandowego. Bo oto pod sam koniec września francuskie wydawnictwo Flammarion rzuciło na księgarski rynek książkę zatytułowaną: „Zidane, une vie secrete” („Tajemne życie Zidane’a”) napisaną przez Besmę Lahouri. Autorka jest dziennikarką, ale nie zajmuje się sportem, specjalizuje się natomiast w problematyce islamistycznej, a swoje artykuły publikuje w dwóch prestiżowych tygodnikach: „L’Express” i „Le Point”. Zidanem zainteresowała się dopiero po jego słynnej, bo ogromnie nagłośnionej podróży do Algierii w 2006 roku. Tak przynajmniej pisze dziennikarka, choć nie uzasadnia bliżej tej decyzji. Można by zatem sądzić, że skłoniło ją do tego jego algierskie, a więc islamistyczne pochodzenie. Wszakże w innym miejscu pisarka przytacza zdarzenie, które całkowicie przeczy tej tezie. Otóż twierdzi ona, że podczas meczu Francja-Algieria w 2001 roku, kiedy tłumy kibiców algierskich ruszyły na boisko, przerywając mecz, Zidane nie zaregaował, a podobnie wstrzemięźliwą postawę wykazywał, kiedy innym razem uwielbiany był na przedmieściach Algieru przez swoich sympatyków. Postawę tę wyjaśnia następujący fakt: pewnego razu król Hiszpanii Juan Carlos zaprosił go na obiad wydawany z okazji wizyty w tym kraju prezydenta Algierii Butefliki. Zidane odpowiedział wówczas: „Ależ ja jestem Francuzem, nie Algierczykiem”. (.....) Jedni wytykają autorce sporo niedoróbek, inni twierdzą, że jest to najlepszy tekst spośród wszystkich, jakie kiedykolwiek o Zidanie napisano. (....) Autorka rysuje obraz człowieka tajemniczego, zakompleksionego, starannie ukrywającego swoje prawdziwe uczucia, chroniącego konsekwentnie swoje życie prywatne. Przy tym wszystkim posiadającego zdolność kontrolowania różnych związków – rodzinnych, przyjacielskich, doradczych, i wykazującego absolutne zaufanie do swojego najbliższego otoczenia. Sporo miejsca poświęca też problematyce popularności piłkarza i stawia pytanie: czy sława mu ciąży? I natychmiast odpowiada: nie, jeśli przynosi mu pieniądze. (....) Wszystko to jest interesujące, ale dla masowego czytelnika niewystarczające, bo poszukuje on sensacji. I autorka stara się spełniać jego życzenia. W rozdziale zatytułowanym „Kwestia dopingu” sugeruje, że Zidane korzystał z niedozwolonych środków, ale dowodów na to prawie nie ma. Pisze, że podczas MŚ 98 Zidane otrzymał czerwoną kartkę w meczu Francja-Arabia Saudyjska. Według regulaminu powinien był być poddany kontroli antydopingowej, ale on jej nie przechodził. Podobnie było podczas MŚ 2006 w Niemczech, kiedy w finale wyrzucony został z boiska. (....) A w toku swojej kariery często zachowywał się na boisku brutalnie, o czym świadczy 14 czerwonych kartek, które otrzymał. Na tej podstawie Besma Lahouri wyciąga wniosek, że nic nie usprawiedliwia jego ataku głową we włoskiego obrońcę. Sama jednak przyznaje, że inni mają odwrotne zdanie. Prasa francuska potraktowała go łagodnie, Raymond Domenech nie powiedział mu jednego złego słowa, a ówczesny prezydent Francji Jacques Chirac serdecznie go uścisnął. W sumie jest to książka interesująca, ale czy któreś z polskich wydawnictw zechce ją wydać w naszym kraju?

Bardzo interesujące to wszystko, przyznaję, ale aby móc ocenić tę książkę i zawarte w niej treści, musiałabym ją przeczytać. Kto wie, być może jednak jakieś wydawnictwo zainteresuje się tą publikacją.

To jasne, ze ksiazka zakupiona i przeczytana. A powinien ja mieć nie tylko każdy fan Zizou, ale również każdy fan futbolu. Tym bardziej, ze to jedyna - jak do tej pory - publikacja o tym pilkarzu, jaka ukazala się w Polsce.

Swietna ksiązka, tez polecam i to nie tylko fanom Zizou!

Biografia zawiera sporo faktow z zycia Zizou, ktore jeszcze lepiej pozwalaja zrozumiec jego fenomen.

Otoz to!